هفدهمین دوره مسابقات جهانی دوومیدانی به پایان رسید. در حالی که ایران با نمایشی ضعیف تنها 3 نماینده در این مسابقات داشت؛ طبیعتا از تیمی با سه نماینده نمی توان انتظار درخشش در رقابت ها را داشت. آن هم در مقایسه با رقبایی چون آمریکا( 159 دونده)، آلمان( 75 ورزشکار)، کنیا( 54)، فرانسه (60)، ایتالیا(66)، چین(69)، اتیوپی(37) و...
دو سال پیش نیز شرایط همین گونه بود. در آن سال ما سه نماینده داشتیم اما کشورهای دیگر چنین شرایطی را داشتند: اتیوپی( با 46 دونده)، باهاما( 27 دونده)، برزیل( 39 دونده)، ترکیه( 27 نماینده)، ترینیداد(25 دونده)، ایتالیا( 36 دونده)، هلند( 30 ورزشکار)، اوگاندا (22) ، اوکراین( 48)، اسپانیا( 59)، آلمان( 76 دونده)، بریتانیا( 92 نفر)، چک( 27) و ایالات متحده امریکا( 167 دونده) و...
دوومیدانی ایران، در حد وانوآتو و تووالو!
اما ایران با 3 نماینده چه جایگاهی در دوومیدانی جهان دارد؟ پاسخ ساده است. برای رسیدن به این پاسخ باید ببینیم چه کشورهایی با این تعداد نماینده یا کمتر در مسابقات امسال شرکت کرده اند؟ از جمله این کشورهای می توان به موارد زیر اشاره کرد:
بورکینافاسو( 2 دونده)، پالائو( یک نفر)، جزایر ویرجین آمریکا( یک دونده)، وانوآتو( یک نفر)، ویتنام( یک نفر)، زامبیا( 2 نفر)، عراق( یک نفر)، پاکستان( یک نفر)، تووالو( یک نفر)، چاد( یک دونده)، گینه( یک نفر)، گینه بیسائو( یک نفر)، نارائو( یک نفر)، نپال( یک نفر)، سوازیلند( یک نفر)، سورینام( یک نفر)، جبل الطارق( یک نفر)، مالدیو( یک نفر)، مالاوی( یک نفر)، ماداگاسکار( یک نفر)، دومینیکا( دو نفر)، فیجی( یک دونده) و.....
بسیاری از این کشورها سرزمین های کوچک و جزایر قاره اقیانوسیه هستند. این که مجبوریم کشور 80 میلیونی خودمان را با این جزایر چند ده هزار نفری مقایسه کنیم، خود نشانه شکستی بزرگ است. اما این مسایل تلخ حقیقت است...
سقوط در مقایسه با آمار قبلی خودمان
حتی آمار ما در مقایسه با ادوار قبلی رقابت های جهانی نیز نشاندهنده سقوط ماست. در سال 2015 حسن تفتیان و رضا قاسمی( هر دو در دوی 100 متر)، محمدحسین ابارقی( دوی 200 متر)، محمد جعفر مرادی( ماراتن)، احسان حدادی( پرتاب دیسک) و لیلا رجبی( پرتاب وزنه زنان) نمایندگان ایران بودند و البته هیچ یک به فینال رقابت های خود نزدیک هم نشدند.
در سال 2013 ایران با رضا قاسمی و حسن تفتیان( 100 متر)، ابراهیم رحیمیان( 20 کیلومتر پیاده روی)، محمود صمیمی( پرتاب دیسک) و لیلا رجبی( پرتاب وزنه زنان) در رقابت ها حضور داشت و دو سال قبل تر از آن ایران 7 نماینده داشت: سجاد مرادی( 800 متر)، امین نیکفر( پرتاب وزنه)، احسان حدادی و محمد صمیمی( پرتاب دیسک)، کاوه موسوی( پرتاب چکش)، هادی سپهرزاد( دهگانه) و مریم طوسی( 200 متر زنان).
سهم ایران: صفر مدال از 149 مدال!
امسال در رقابت های جهانی بریتانیا، مجموعا در دو بخش زنان و مردان 49 طلا، 49 نقره و 51 برنز تقسیم شد و 43 کشور صاحب مدال شدند. دوره پیش هم 48 طلا، 48 نقره و 49 برنز بین 38 تیم توزیع شد. اما آن چه مهم است این که در دوره قبل از مجموع 145 مدال توزیع شده حتی یک مدال هم نصیب ایران نشد. امسال هم از 149 مدال ایران نصیبی نداشت.
اهمیت امتیاز در مسابقات جهانی
نکته قابل ذکر در مسابقات جهانی این است که بر خلاف المپیک، تنها مدال گرفتن ارزش ندارد و رسیدن به فینال نیز برای هر کشور امتیازآفرین است. مثلا در دوره قبل آمریکا با 10 طلا، 11 نقره و 9 برنز صدرنشین جدول مدالها شد. علاوه بر این مدالها، نمایندگان ایالات متحده 2 مقام چهارمی، 6 مقام پنجمی، 5 مقام ششمی، 4 مقام هفتمی و 4 مقام هشتمی کسب کردند تا آمریکا در جدول امتیازی نیز با 272 امتیاز قهرمان بلامنازع مسابقات شود.
امسال هم آمریکا علاوه بر 14 طلا، 11 نقره و 4 برنز، صاحب 7 عنوان چهارمی، 6 عنوان پنجمی، چهار عنوان ششمی،9 عنوان هفتم و 8 مقام هشتم شد تا در مجموع صاحب 310 امتیاز شود.
رتبه بی ارزش 63
به این ترتیب با مدالهایی که امسال توزیع شد، مجموع مدالهای مسابقات جهانی به 2200 رسید که سهم دوومیدانی فقیر ایران تنها یک برنز بوده است!
از نظر امتیازی هم می توانیم به عنوان هفتمی احسان حدادی دل خوش کنیم که دو امتیاز برای ایران به ارمغان آورد و ایران در جدول امتیازی مسابقات جهانی، رتبه 63 را از آن خود کرد. اما این ها همه فقط برای آن است که می خواهیم دلمان خوش باشد و ضعف ها را نبینیم. ضعف های ورزشی که هر بار در المپیک فقط می تواند به مدالهای کشتی، وزنه بردای و تکواندو دل خوش کند.
در المپیک 2020 می توانیم کشورهایی چون جامائیکا، اتیوپی و کنیا را ببینیم که همچون تمام ادوار قبلی تنها به یک رشته دل بسته اند اما رشته ای چون دوومیدانی که می تواند مدالهای فراوانی برای آنها به ارمغان بیاورد. اتفاقی که آنها را در جدول مدالها به اسانی ترقی می دهد. ما چطور؟ در این مدت نه در دوومیدانی رشد کرده ایم و نه حتی توانسته ایم در رشته هایی که تخصص داریم، جایگاه خود را حفظ کنیم!
اعظم ستوده نیا