ورزش، جایگاه مدیران از جامعه رانده و از دولت مانده

این روزها هرکس را که از هر جا بر کنار می کنند سر از ورزش در می آورد. در شورای شهر انتخاب نمی شوند، به ورزش می آیند. در شورایاری رای نمی آورد در ورزش می ماند، نمایندگان رای به ناکارآمدی اش می دهند و در دادگاه پرونده باز قضایی دارند به ورزش می آید. انتخابات مجلس را خداوند به خیر کند که نظر سیل عظیمی از جاماندگان را به ورزش جلب خواهد کرد.
از طرف دیگر سلطان سئول نشین ورزش هم خوب می داند که دیگر حرفش در ورزش خریدار ندارد و در هر استادیومی هم از روی سکوها  و از سوی مردم مورد عنایت قرار می گیرد. پس فرصت را مغتنم شمرده و مدیرانی را که به بازی گرفته نمی شوند را به ورزش می آورد تا شاید فردا روزی به کارش بیایند.
از جالبترین انتصابات ورزشی می توان به انتخاب ولی الله سیف به عنوان هیئت رئیسه فدراسیون ورزش های زورخانه ای و کشتی پهلوانی اشاره کرد. البته روی سخن ما با شخص سیف نیست چون هیئت رئیسه  چنین فدراسیون هایی نقش تاثیر گذاری در امور ورزشی ندارند و حتی شاید بتوان گفت بیشتر نقش سمبولیک و نمادین دارند. خود ایشان نیز مدعی نخواهد بود. اما مخابره این خبر در جامعه و نزد جوانان بذر نا امیدی را در دل آنان خواهد کاشت. وزیر ورزش که به طور کلی فراموش کرده است که وزیر جوانان هم است، با چنین تصمیماتی نه تنها دردی از ورزشی ها دوا نمی کند بلکه نمک هم به زخمشان می پاشد.
فدراسیونی که باید نماد مروت، مردانگی، اخلاق، حفظ ارزش ها و آخرین عنصر عصر پهلوانی باشد امروز آوردگاه مدیرانی شده که خاطرات بدی را به یاد مردم می آورند. در زمان همین آقای سیف بود که ارزش پول ایران به شدت کاهش پیدا کرد، دلار از 3000 تومان به کانال 20هزار تومان رسید. موسسه کاسپین مجوز گرفت، تعطیل شد و مردم بسیاری به خاک سیاه نشستند. گیریم که جناب سیف در هیچ کدام از این اتفاقات نقشی نداشته اند شرایط زمانی و تحریم ها و جریانات سیاسی به این اتفاقات دامن زدند. اما نام ایشان با این دوره دشوار گره خورده و یادآور خاطرات تلخ و ناپسندی برای مردم و خصوصا جوانان است.
در هیچ کجای دنیا نمونه ای نداریم که مدیر برکنار شده بانک مرکزی با آن اتفاقات ناگوار و مسائل بازگو نشده را به عضویت هیئت رئیسه فدراسیونی در بیاورند که باید الگو و نماد برای جوانان و جامعه باشد. وزارتخانه ای که باید امید را به جامعه مخابره کند و منبع و منشا خیر و خوشی و اتفاقات مثبت در جامعه باشد، چنین انتصاباتی را صورت می دهد و یادآور آن روزهای گرانی طلا، سکه، دلار و ... شده است. تنها باید منتظر زمان باشیم و چشم امید به آینده ای بدوزیم که نمی دانیم چه برای ما در سر دارد.

حسین محمدی