تقویم پر است از ایامی که هرکدام نامی دارد. جماعت خبرنگار هم برای هر کدام از این روزها یادداشتی می نویسد و در توصیف آن قلم بر کاغذ حرکت می دهد. اما وقتی 17 مرداد می شود نوبت به خود این گروه می رسد چرا که این روز به نام روز خبرنگار در تقویم ثبت شده است . حال در این روز چه کسی باید از خبرنگاران بنویسد؟ اینها عمری برای این و آن نوشته اند اما حالا خود سوژه شده اند و کجاست کسی که به این سوژه بپردازد؟
طنز داستان همین جاست که حتی در این روز هم آنها باید بنویسند و گویی از این همواره نوشتن هیچ گاه خلاصی ندارند. آنها باید بنویسند چه از خود و چه از دیگری. شاید بتوان گفت بهره این روز برای خبرنگاران مقدار زیادی تعارف است که نثار آنها می شود. در این روز است که همه اصحاب رسانه و مسوولان خاطرشان می آید که باید در شان و منزلت قلم، سخن بگویند و اینکه ابزار خبرنگاران مورد قسم کتاب مقدس قرار گرفته است.
خبرنگاران نیز از این قاعده پیروی کرده و معمولا از سختی کار و زیان آور بودن آن و مشکلاتی که این قشر دارند سخن می گویند. و اینگونه روز خبرنگار به پایان می رسد.
نکته ای که می خواهم بگویم این است که چرا اکثر اوقات در این روز سخن و شیوه قلم عوض می شود؟
ما در طول سال دست به نقد این و آن می زنیم و اگر کسی گله ای کند فریاد برمی آوریم که ایها الناس آزادی نیست اما وقتی روز خبرنگار می شود کمتر به نقد خود می پردازیم. این محصول چیست؟ کم تحملی؟ خود را زیاد باور داشتن؟ خود را بی نقص دیدن؟ یا...
راستی چقدر خوب است که در این روز هم چون سایر ایام تلاش کنیم تا یک منتقد باقی بمانیم و روز خبرنگار بشود روز نقد خود. می گویند شاگردان «جان هیک» فیلسوف بزرگ دین درایام بازنشستگی استاد تصمیم گرفتند برای او جشن تولد بگیرند. برای کادوی تولد او دفترچه ای تهیه کردند و هر کدام نقدی از استاد در آن نوشتند و آن را به عنوان هدیه تولد تقدیم استاد کردند. هیک با دیدن این دفترچه گفت: بهترین هدیه ای است که تا به حال گرفته ام. این هیچ نیست به جز درک درست جان هیک از نقد.
حالا ما که همیشه در وصف نقد سخن گفته و مسوولان را به صبر و تحمل دعوت می کنیم چقدر خوب است که سوزنی هم به خود بزنیم تا ببینیم تحمل خودمان چقدر است و آیا ظرفیت پذیرش انتقاد را داریم یا آنکه مرگ را فقط برای همسایه می خواهیم.
به هر حال این روز را به همه اصحاب قلم که این روزها احوال خوشی ندارند تبریک می گوییم.