به گزارش منهای فوتبال، شاید سرمنشا همه این ماجراها این باشد که چون ورزش ما ورزشی دولتی و بر اساس و پایه حمایت های دولتی اداره می شود، کسی نگران حال و آینده آن نیست چرا که نه از جیب خودمان هزینه می کنیم و نه به دلیل تصمیم های اشتباه به کسی پاسخ می دهیم.
اگر مروری به گذشته ورزش پرافتخار کشورمان داشته باشیم خواهیم دید که بیشتر، مدیران دولتی در راس کار بوده اند، افرادی که شناخت کاملی از زیر و بم رشته ای که سکان هدایتش را بر دست گرفته اند، نداشته و همین امر موجب شده در تصمیم های خود بعضا دچار اشتباه شوند، اشتباهاتی که جریمه های سنگین برای ورزش ما به همراه داشته است.
این اتفاق اگر چه در ورزش حرفه ای دنیا امری غیرعادی است، اما در کشور ما و در چند سال اخیر بیشتر به یک روال معمول تبدیل شده است. بازیکنان و مربیان خارجی که با سلام و صلوات به ایران آمده اند و برای اثبات اقتدار، شایستگی و یا چشم و هم چشمی مدیران ورزشی، شاهد ثبت قرادادهای آنان بوده ایم، اما ناگهان این پرونده ها به دلیل عدم انجام توافق های صورت گرفته سر از مجامع بین المللی و محاکم ورزشی در می آورد. شکایت هایی که به راحتی می توان جلوی آنها را گرفت، چرا که در گام نخست حضور یک کارشناس خبره که به متن قراردادهای ورزشی روز دنیا اشراف داشته باشد و بتواند نقاط ضعف و قوت یک قرارداد را به خوبی شناسایی کند در ورزش ما جایش خالی است و باید پرسید چرا باشگاه ها و تیم های ورزشی بازهم از این افراد استفاده نمی کنند تا با خیال راحت پول هایی که در اختیار دارند را هزینه کنند.
نگارش متن قراردادهای ورزشی یک فن به حساب می آید و باید اعتراف کرد بسیاری از مدیران ورزشی ما نه تنها از این علم بی بهره هستند بلکه برای جبران اشتباهات گذشته، بازهم همان مسیر غلط را ادامه می دهند و حاضر نیستند با اندک هزینه ای، جلوی بروز اشتباهات و جریمه های سنگین را بگیرند.
هر بار که نام یک مربی، یک ورزشکار یا یک متخصص ورزشی برای حضور در ایران مطرح می شود، تن و بدنمان می لرزد چرا که به دلیل همان خاطرات قبلی، می ترسیم که این حضور هزینه های سنگینی برای ما به همراه داشته باشد.
و اما یک نکته، هنوز جای خوش حالی است که سایه این اتفاق شوم بر کل ورزش ما نیافتاده و اگر مسوولان ورزشی بخواهند و پای کار بیایند، به راحتی می توان آن را مدیریت کرد. فقط کافی است بخواهیم و دست همیاری به سوی دیگران دراز کنیم.
امین صانعی