از مواضع صدا و سیما در بخش های اخبار، سیاسی، اجتماعی و دغدغه های مردم که عبور کنیم، به جامعه ورزش نیز آن طور که باید و شاید توجه نمی شود. گاهی گزارشگرانی مورد استفاده قرار می گیرند که سطح اطلاعاتشان منوط به ویکی پدیاست. از برخی افراد برای کارشناسی بهره می جویند که مشخص نیست در چه رشته ای تخصص دارند و از کجا پیدا می شوند. کارشناسانی که یک شبه می آیند و صحبت هایی را مطرح می کنند و چند روز تاریخ مصرف دارند و به یکباره ناپدید می شوند.
با آغاز به کار شبکه ورزش که انتظار می رفت به رشته های منهای فوتبالی توجه شود، ساعات اصلی را به برنامه های فوتبالی اختصاص می دهند و زمانی هم که مردم خواب هستند رشته های دیگر را پخش می کنند و در گزارشاتشان می آورند که توجه ما به فوتبال و غیر فوتبال برابر است. از لحاظ کمیتی درست است اما به لحاظ کیفی ... . برنامه های پر مخاطب مردمی را تعطیل و باعث می شوند راز بقا پر بیننده ترین برنامه شود.
متاسفانه از زمانی که نگاه مدیران صدا و سیما از جامعه دور شده رسانه های بیگانه تمام تلاش خود را کرده اند نهایت بهره را از این مسئله ببرند اما فضای مجازی بیشترین نقش را در این زمینه بر عهده گرفته است.
در روزگاری که دائم گفته می شود در خانه بمانید، سفر را ممنوع کرده اند و حتی شب نشینی و دورهمی های خانوادگی نیز مجازی برگزار می شود، می خواهند اینترنت را گران کنند. این مسئله به خوبی تفاوت مدیران و تصمیم گیران نسبت به مردم عزیز و نجیب کشور را نشان می دهد. مسئله ای که روز به روز به گسترش نابرابری میان توده مردم با مدیران مرفه را دامن می زند. تنها دلخوشی و راه ارتباطی مردم با یکدیگر همین اینترنت است که در صورت گرانتر شد فشار بسیاری را بر جامعه وارد می کند.
در همین روزهایی که کرونا آمده و فاصله گذاری اجتماعی را ایجاد کرده مربیان تنها از طریق اینترنت بر ورزشکاران نظارت می کنند، مدارس مجازی برگزار می شود، سمینار ها و ... وبیناری تشکیل می شوند و حتی خبرنگاران با دورکاری گزارش می گیرند و از تلفن و اینترنت بهره می برند.
از طرفی در اینکه فضای مجازی محیطی افسار گسیخته دارد و هرکسی هر چیزی را که می خواهد بیان می کند شکی نیست. در بخش ورزشی شاهدیم که افراد خود را قهرمان جهان معرفی می کنند در حالی که در استانشان نیز مقامی ندارند، هویت های جعلی شکل گرفته و هر استفاده ای از ان می شود اما نظارت صدا و سیما بر آن راهکار درستی به نظر نمی رسد، صدا و سیمایی که شاید خود به نظارت بیشتری احتیاج دارد. امیدواریم نمایندگان مجلس شورای اسلامی در اینباره تجدید نظر کنند و یکبار دیگر تمام جوانب کار را بسنجند زیرا این مسئله چیزی جز عصبانی کردن مردم و گسترش نابرابری در جامعه در بر ندارد.
به قلم: حسین محمدی