آن مرد هم رفت، استعدادهایی که پرواز می کنند

صحبت از علیرضا فغانی است. داوری که در ورزش ایران رشد و نمو یافت و برای ورزش کشورمان اعتبار و آبرو خرید. فغانی چه بخواهیم و نخواهیم داوری موفق بود. داوری که با قضاوت های خود پله های ترقی را یکی پس از دیگری طی کرد و برای خود و ایران، جایگاهی ارزشمند در دنیای حرفه ای ورزش فراهم ساخت.

علیرضا فغانی به دلایل شخصی راهی استرالیا شد، البته این چیزی است که مطرح می شود اما چقدر با واقعیت همخوانی دارد؟ آقای خاص فوتبال ایران، داوری که رفت تا با  خود کوله باری از تجربه و دانش را هم ببرد. داوری که اگر فرصت های لازم مهیا بود می شد و در همین سرزمین باقی بماند، می توانست تجربیات خود را به داوران جوان دیگر انتقال دهد اما نشد و او رفت.

فراموش نکنیم حاشیه هایی که برای او خواستیم، حرف و حدیث هایی که برایش ایجاد کردند و کردیم و شاید همین حاشیه های جرقه های رفتن را برای او روشن کرد.

 او رفت تا در سرزمین کانگورها سوت بزند، او رفت تا در سرزمینی کیلومترها دورتر از ایران تجربیات خود را به کار گیرد. او رفت تا یکی دیگر از چهره های ورزشی و موفق را از دست بدهیم و باید پرسید چرا فغانی و فغانی ها می روند و چه باید کرد تا این اتفاق دیگر روی ندهد.

و باید پرسید داوری که روزی همه برای گرفتن عکس یادگاری با او صف می کشیدند چه غریبانه رفت و به غیر از چند دوست قدیمی، کسی برای بدرقه اش به فرودگاه نرفت.

امین صانعی