به گزارش رویترز، مقامات کمیته بینالمللی المپیک اذعان کردهاند که مدل سنتی درآمدزایی که طی چهار دهه گذشته بر پایه فروش حق پخش تلویزیونی و قراردادهای کلان با حامیان جهانی بنا شده، دیگر بهتنهایی پاسخگوی پیچیدگیهای بازار امروز نیست. تغییر الگوهای مصرف رسانهای، رشد پلتفرمهای دیجیتال، رقابت شدید برندها برای دیدهشدن هدفمند و افزایش هزینههای زیرساختی، همگی ضرورت بازنگری در ساختار اقتصادی بازیها را برجسته کرده است. در این چارچوب، بازیهای ۲۰۲۸ لسآنجلس بهعنوان آزمایشگاهی برای نوآوری مالی مطرح شدهاند. این دوره قرار است با تکیه گسترده بر سرمایهگذاری بخش خصوصی، استفاده حداکثری از اماکن موجود و جذب مشارکت شرکتهای فناوری و خدمات شهری، الگویی کمهزینهتر و انعطافپذیرتر ارائه دهد. هدف، کاهش فشار مالی بر دولتها و در عین حال گسترش فرصتهای تجاری برای حامیان است؛ از جمله امکان حضور برندها در فضاهای جدید، فعالسازیهای دیجیتال، و شکلهای نوین تبلیغات محیطی و تجربهمحور برای تماشاگران.
بر اساس این گزارش، برخی از حامیان بزرگ جهانی پس از بازیهای پیشین از چرخه حمایت خارج شدهاند و همین موضوع زنگ هشدار را برای مدیران المپیک به صدا درآورده است. در عین حال، رقابت با سایر رویدادهای بزرگ ورزشی و سرگرمی که مدلهای تجاری چابکتری دارند، فشار مضاعفی بر ساختار سنتی المپیک وارد کرده است. از این رو، مدیران این نهاد بینالمللی بهدنبال تنوعبخشی به منابع درآمدی، تقویت مشارکتهای محلی و بهرهگیری از ظرفیت اقتصاد دیجیتال هستند. کارشناسان اقتصادی معتقدند اگر لسآنجلس بتواند الگویی پایدار، سودآور و در عین حال کمریسک ارائه دهد، این تجربه میتواند مسیر آینده میزبانی بازیها را تغییر دهد و شهرهای بیشتری را برای ورود به فرآیند نامزدی ترغیب کند. در غیر این صورت، چالش تأمین مالی و توجیه اقتصادی، همچنان یکی از مهمترین تهدیدها برای آینده بزرگترین رویداد چندرشتهای جهان باقی خواهد ماند. به این ترتیب، خاموشی مشعل در ایتالیا تنها پایان یک دوره رقابتی نبود، بلکه آغاز مرحلهای حساس در بازنگری ساختار اقتصادی جنبش المپیک به شمار میرود؛ مرحلهای که موفقیت یا ناکامی آن میتواند شکل و شمایل بازیهای دهههای آینده را تعیین کند.