وزیر ورزش در ابتدای نشست سهشنبه، به خانوادههای داغدار دیماه ۱۴۰۴ تسلیت گفت و سپس به برخی مسائل روز کشور اشاره کرد. در ادامه نیز توصیههایی خطاب به رؤسای فدراسیونها مطرح شد. اما یکی از مهمترین جملات ایشان این بود که «باید رکورد مدالآوری بعد از انقلاب را بشکنیم». پرسش اینجاست که این انتظار بر چه مبنایی مطرح میشود؟ کدام فدراسیون نسبت به بازیهای آسیایی هانگژو قهرمان جدیدی معرفی کرده است؟ کدام رشته افزایش مدال جهانی یا قارهای داشته که بتوان انتظار رشد مدالها در ناگویا را داشت؟ آیا مسابقات قاره ای فدراسیون ها حتی نتایج بازی های کشورهای اسلامی مدنظر قرار گرفته شد؟
طرح چنین اهدافی بدون اشاره به زیرساختها و شاخصهای پیشرفت، یادآور وعدههایی است که در دولت سیزدهم نیز مطرح شد؛ از ریشهکن شدن فقر گرفته تا ساخت سالانه یک میلیون مسکن و ایجاد یک میلیون شغل. اکنون نیز این پرسش مطرح است که آیا افزایش مدالهای طلا صرفاً با بیان یک هدف محقق میشود؟
دنیامالی همچنین تأکید کرده است: «پسرخاله خود را نیاورید؛ من نباید مأمور بگذارم که تعارض منافع را پیگیری کند؛ این قانون است.» اما پرسش اساسی اینجاست که برخورد با مدیران متخلف بر عهده چه نهادی است؟ چرا از ایمانی نژاد مدیرکل حراست وزارت ورزش خواسته نمیشود بهصورت جدی با این تخلفات برخورد کند؟ بسیاری از مصادیق تعارض منافع در ورزش آشکار است و افکار عمومی نیز نسبت به آن آگاهی دارد. پس چرا اقدام قاطعی صورت نمیگیرد؟
در برخی فدراسیونها حضور بستگان مدیران در سفرهای برونمرزی موضوعی پنهان نیست. ارسال فهرستهای صدنفره برای اعزامهای برونمرزی، بدون دستاورد مشخص، نمونهای دیگر از همین مسئله است. در برخی رشتههای انفرادی نیز فهرستهای بلندبالای 30 الی 40 نفره برای اعزام ارائه میشود، در حالی که حتی یک سهمیه برای بازیهای آسیایی کسب نمیشود و تنها منابع مالی کشور هزینه میگردد. چرا معاونت قهرمانی مأمور رسیدگی جدی به این موارد نمیشود؟ در برابر اعزامهای غیرکیفی و حضور غیرضروری همراهان چه اقدامی صورت گرفته است؟
وزیر ورزش همچنین گفتهاند: «این که ۷۰ سال است یک دختر مدال نگرفته، عیب است.» اگر چنین است، چرا معاونت بانوان وزارت ورزش در موضوع حواشی و اختلافات پیرامون ناهید کیانی، که پرافتخارترین بانوی المپیکی ایران از نظر مدال المیپک است، ورود مؤثری نداشت؟ چند رشته بانوان در سطح منطقهای و قارهای مدالآور هستند که انتظار مدالآوری در المپیک از آنها میرود؟ آیا نتایج ورزشکاران در المپیک زمستانی اخیر مورد بررسی دقیق قرار گرفته است؟
وزیر ورزش همچنین از استفاده مکرر از واژههایی چون «تاریخسازی» و «اولین بار» ابراز نارضایتی کردهاند. با این حال، برای همین موارد نیز پیامهای تبریک صادر شده است. این دوگانگی نیازمند توضیح است.
در بخش دیگری از سخنان، بر جدی گرفتن اقدامات فرهنگی در فدراسیونها تأکید شد. اما این پرسش مطرح است که چه الگوی مشخصی از سوی معاونت فرهنگی ارائه شده که فدراسیونها بتوانند از آن تبعیت کنند؟ آیا برگزاری دورهمیها و سفرهای تشریفاتی تحت عنوان گردهمایی فرهنگی، مصداق اقدام فرهنگی محسوب میشود؟
بیتردید اشاره به چالشها و مشکلات ورزش کشور گام مهمی است و شاید بتوان گفت نیمی از مسیر اصلاح، در شناخت دقیق ضعفها نهفته است. اما گام اساسی، اقدام عملی برای رفع این مسائل است. اکنون که وزیر ورزش خود به این چالشها اذعان دارد، انتظار میرود با بهرهگیری از ظرفیت بازرسان، حراست، رؤسای فدراسیونها و مدیران کل، در مسیر اصلاح ساختارها و برخورد با تخلفات گامهای جدی برداشته شود. حل هر بخشی از این مشکلات میتواند هم از بار مسائل ورزش کشور بکاهد و هم مسیر دستیابی به موفقیتهای بیشتر را هموار کند.
به قلم میرزاحسین گیلانی